Thomas Cook was helemaal weg van Egypte. Hij vond het vooral een prachtbestemming tijdens de winter. Net omdat het er voor reizigers zo moeilijk was om rond te trekken, wou Cook er zorgen voor persoonlijke begeleiding en veel verwennerijen.
Eerste voet aan land
Eind 1869 zette Thomas Cook voor het eerst voet aan land in Eygpte. Hij trok er met zo'n dertig nieuwsgierige reizigers rond en huurde daarvoor twee boten om de Nijl af te varen.
De boten, die het regelmatig lieten afweten, waren smerig en vergeven van de vlooien.
De bemanning bedelde voortdurend om fooien. Op de tocht naar Caïro moest de groep bovendien aan boord blijven omdat ze in de hoofdstad nergens slaapplaats vond.
Geïrriteerd was hij zeker, maar ondanks alle pech ontdekte Cook toch schitterende kansen in Egypte. Net omdat het er voor reizigers zo moeilijk was om rond te trekken, wou Cook er zorgen voor persoonlijke begeleiding en veel verwennerijen.
Nog geen tien jaar later waren hun trips in het land goed voor 10 procent van hun omzet.
Drijvende hotels
‘De vele wonderen van dit fascinerende land worden enkel aan de bezoeker geopenbaard tijdens een tocht op de “Bodemloze Wateren” met een van onze verschillende riviertransportmiddelen’. Zo meldden Cooks nijlbrochures in de vroege jaren 1890.
- Zo kon je de ‘zeildahabeya’, een traditionele nijlboot inhuren en kon je met een kleine groep in alle privacy en op eigen ritme reizen.
- De meesten vaarden de Nijl af in een van Cooks elegante nijlstoomboten. De schepen waren uitgerust met badkamers met warm en koud stromend water, ruime cabines, een bibliotheek en eetzaal, een piano voor avondanimatie en de diensten van een dokter en meesterkok. Op de grootste van deze drijvende hotels konden zo’n 78 passagiers slapen. De schepen bewogen zich voort aan zo’n 18 kilometer per uur.
- Wou je op een snellere en goedkopere reizen dan kon je steeds meevaren op postboten.
Voor een drie weken durende reis van Caïro naar Aswan en terug moest men in 1900 50 pond neertellen. In de prijs was alles inbegrepen: de huur van ezels, Engelse zadels voor dames, boten om waar nodig de rivier over te steken, fooien voor gidsen...
Passagiers mochten tot 200 pond aan persoonlijke bagage voor de reis meenemen.
De maaltijden verliepen als volgt: ‘ontbijt om 8.30 u., een warme lunch om 13 u., thee om 16.30 u. en avondmaal om 19 u’. De regels aan boord bepaalden dat alle lichten tegen elf uur ’s avonds uitgingen.
Vijfendertig jaar later kostte diezelfde reis nog steeds 50 pond. De maaltijden vonden nog steeds op dezelfde uren plaats, de uitstappen waren nog steeds even goed georganiseerd… Maar – als toegeving in een meer ruimdenkend tijdperk – mochten de lichten aanblijven tot half twaalf!
Lees meer reisverhalen over Thomas Cook