Wat te doen in Istanbul?
Een boottocht (toeristisch of een van de vele veerboten) op de Bosporus, brengt je na enkele km varen langs het overweldigende paleis Dolmabahçe. Het water biedt unieke vergezichten, alsook de Galatabrug die de Gouden Hoorn overspant - beklim daar ook de oude toren.
Ga kijken naar de dansende Derwisj-monniken en luister naar hun spirituele boodschap. Bewonder de ondergrondse ‘verzonken basiliek’ vol Corinthische zuilen onder de (banale) Hippodroom, een énorm waterreservoir.
De Soeks: de leukste labyrinten ter wereld
Neem je kompas en het telefoonnummer van je hotel mee (ja, ook de kinderen!): je gaat shoppen in een exotisch paradijs. De Egyptische Bazaar is een schatkamer vol lekkers: zoetigheden en gloedvolle kruiden. Kapali Çarşi, de ‘Grote Bazaar’, telt een stuk of 4000 minishops (we hebben ze niet geteld!). Het is er wellicht nog exotischer dan je dacht. Prijskaartjes? Vergeet het!
In de 21ste eeuw worden er nog lasten gedragen, knapen lopen rond met prachtige ‘hangende’ schotels waarop een massa kopjes balanceren - zonder morsen!
Veel hammams zijn gelukkig wat aangepast aan de buitenlandse bezoeker: er horen immers veel onbekende rituelen bij.
Mannen en vrouwen gaan apart, zedig de handdoek om de lendenen, dit is géén blote sauna!
Een waarschuwing: ga naar instituten met goed opgeleid personeel. Want de technieken die de klassieke Turkse ‘masseur’ toepast, zijn niet altijd zachtaardig of medisch verantwoord.
Stomen, bubbels, schrobben, zeep in de ogen, in uitermate extreme poses uitgerokken… het is even wennen. Maar na een kop muntthee en een bordje zoete zaligheden voel je je wél herboren.
Met kinderen
Je kinderen vinden het allemaal prachtig: de geuren en kleuren op straat, het rumoer, de soeks die voor hen wel uit de Middeleeuwen moeten stammen…overal valt wat te zien. Dit is voor hen één grote show!
Dit is misschien ook de gelegenheid om ze te leren afdingen: dat hoort er hier gewoon bij, maar daar zijn regels voor, die je met respect en kunde kan leren toepassen.
Je portemonnee
Turkije wil graag bij Europa horen, maar is deels nog een andere wereld. Door de inflatie was je hier al gauw miljardair; je betaalde voor toiletbezoek makkelijk een paar tienduizenden Lira! Sinds 2005 werd de munt herschikt en betaal je in Nieuwe Lira, waar ze maar liefst zes nullen voor hebben laten vallen!
Autorijden is er echt een hel, niet doen dus… nooit! Neem liever de taxi. Busstations zijn echte gekkenhuizen… maar je wordt er als bezoeker oprecht geholpen.
Leuk lijkt het ook dat je bij aankoop van een Turks tapijt zomaar een luxe valies cadeau krijgt, als gratis verpakking. Sympathiek! Wat ze er niet bij vertellen, is dat je zo snel en vlot je eigen vrachtje mee naar huis neemt, handig… vooral voor hen. Maar… als je jezelf de douaneformaliteiten en vooral het gesleep met 23 kilo tapijt wil besparen, sla je die valies af!
En néé, je hebt niet per se een gids nodig om de domeinen, de Moskeeën en de soeks te overleven. Neem hulp als je dat zelf wil, maar laat je niets wijsmaken!
Klimaat
Dit is letterlijk en figuurlijk de driesprong tussen 3 continenten, klimaat en winden zijn er navenant. Hoewel het er meestal aangenaam ‘mediterraan’ is, met de allermooiste zonsop- en ondergangen, neem je dus altijd zowel lichte als warme kleren mee, volgens het ‘uienprincipe’ (veel dunne laagjes die je boven elkaar kan dragen! Het overkwam ons immers ooit dat we medio april (met normaal een lentezonnetje), tot min 20° zijn gegaan!
Het kouderecord van de eeuw, een extreme uitzondering… maar reken gewoon op mogelijke grilligheid van het klimaat. We hebben dus Cappadocië en kamelen in de sneeuw gezien, fotogeniek, dat wel. En een prima aanleiding om allerhande handgebreide mutsen, handschoen, sjaals en vestjes te kopen.
Onze koudedoop leerde ons toen ook hoe goed de infrastructuur daar is ingesteld op extreme winters, want de bergen in Turkije zijn ook ware ski-paradijzen!