Vakantie Marokko

De oproep tot het gebed galmt over de oude medina van Marrakech. In het avondlicht bewonder ik de lange spookachtige schaduwen die mannen in djellaba-met-puntmuts op de rode stadswal tekenen, haastig op weg naar de moskee. Kruiers loodsen hun zware stootkarren door de drukke souk. Ik zoek mijn weg door steegjes nauwelijks breder dan een ezelskar en overdekt met Arabische bogen. In de bazaar, het Marokkaanse evenbeeld van onze supermarkt, verdwaal ik telkens weer.


Geen probleem; ik oriënteer mij op de minaret van de Koutoubiamoskee die boven de daken uit torent. In de souk zijn de winkeltjes dikwijls maar een rolluik breed, volgepakt met ijzersmeedwerk en lampen, aardewerken stoofpotten en rieten manden, aromatische kruidenkegels, gedroogd fruit of pittige olijven. Bij de ketelslagers bewonder ik hun behendigheid, bij de ververs de vrolijke stoffen die boven de straat drogen, als een inpakkunstwerk van Christo.

Een steegje verder kleuren babouches (typische leren pantoffels) in alle tinten de wanden van een schoenenwinkel. Souvenirjagers met onderhandelingstalent kunnen hier uitstekende zaken doen. Als een verkoper mijn aandacht opmerkt, begint een pingpongspel van vraag en antwoord. Even later nodigt een tapijtenhandelaar mij uit voor een kopje thee in zijn winkel. “Alleen maar kijken”. Maar op het heetst van de dag verkies ik de rust van een traditionele riad, een huis rond een binnentuin, mooi gerenoveerd tot restaurant.

Jemaa-el-Fnaa

Deel

Opslaan