Als Indiana Jones
Vroeg opstaan en op het heetst van de dag siësta; deze Spaanse gewoonte komt ook in Petra goed van pas. Maar omdat de verborgen stad immens groot is, vrees ik dat van die siësta niet veel in huis zal komen. De site telt honderden graven. Teveel, maar de “hoge offerplek” wil ik niet missen.
Vroeg in de ochtend stap ik door de Siq, de natuurlijke toegangspoort tot Petra. Langzaam klimmen de rode rotswanden honderden meters hoog, terwijl de kronkelende kloof vernauwt tot maar enkele meters breed, smal als het oog van de naald. Geen wonder dat deze stad eeuwen lang verborgen bleef voor Westerse ogen. Slechts in 1812 ontrafelde de Zwitserse ontdekkingsreiziger Johann Burckhardt, listig vermomd als moslim, het geheim van de Verborgen Stad. Ook ik voel mij, net als elke bezoeker die Petra door de kloof benadert, even een ontdekkingsreiziger.
Op het einde van de 1,2 kilometer lange wandeling door de donkere Siq geven de
gepolijste zuilen bij elke stap iets meer van hun
schoonheid prijs. Plots, oog in oog met de
wereldberoemde Schatkamer, vallen 25 eeuwen geschiedenis samen met de slotscènes van
Indiana Jones. Als een ezeldrijver mij aanspreekt, ontwaak ik uit mijn dagdroom. Neen, dank u, ik wandel wel naar “the high places”. Zwetend beklim ik de trappen die de Nabateeërs hier sedert de vijfde eeuw voor Christus uit de rotswand gehouwen hebben.
Bloedrode rots
Dat wonderlijk Petra Unesco-werelderfgoed en één van de nieuwe Zeven Wereldwonderen is, verwondert mij niet. En dat het druk is met toeristen langs de centrale agora, de hoofdstraat geflankeerd door Romeinse zuilengalerijen, stoort mij niet. Zo was het ook in de gloriedagen van deze stad. Petra, strategisch op een kruispunt van eeuwenoude karavaanroutes tussen Jemen en Egypte, Syrië en het Verre Oosten, Griekenland of Rome, hief tol op goud en zout, wierrook en zijde.
Maar wat te denken van de mysterieuze hoge offerplaats, met een altaar uit gevlamde rots, even vuurrood als het bloed dat hier ooit stroomde? En ligt er nog een piratenschat verborgen in de urne van Khazneh? Honderden tempels en graftombes beitelden de Nabateeërs uit de rots, maar nergens in de nomadenstad vind ik een woonhuis. Sliepen de Nabateeërs, net als de bedoeïenen nu, onder de blote hemel? Petra geeft zijn geheimen niet prijs.
Kruisvaarders en Saladin