Mykonos, zonder twijfel de perfecte bestemming voor onverbeterlijke romantici.
Het waaide toen Zeus de Cycladen schiep. Een droge meltem, met veel zin voor humor. Vanuit het vliegtuig lijken ze nog het meest op een lappendeken, azuur met dofgrijze pokken. Een wit jacht trekt voren van opspattend schuim.
Mykonos is meer dan een eiland, het is een herinnering die wij spaarzaam koesteren, als pars pro toto van de Griekse mythologie. Mykonos was een zoon van Anios, op zijn beurt geboren uit een slippertje van Apollo met het nimfje Rhoio, een dochter van Stamphylos.
Grote, stevige rotsblokken die je hier en daar op het eiland aantreft, doen geloven dat in Mykonos de reuzen zijn begraven die Hercules hebben gedood. Ook Ajax zou hier een laatste rustplaats hebben, nadat hij schipbreuk leed bij zijn terugkeer uit Troje, waar hij in de tempel van Athene de priesteres Cassandra – een dochter van Priamos trouwens - had overvallen.
Wit is de allesoverheersende kleur hier. Spierwit, als de huizen in gebluste kalk. Vaalwit, een kerkje met een lichtblauwe koepel. Crème ook, als in de inktvissen met zuignappen als kraters.
Visboeren hangen ze na de vangst aan de mastlijn van het schip, waar ze hun vocht verliezen en drogen als panty’s aan een wasdraad. Hoe dan ook, de Kretenzers lieten er hun Minoïsche beschaving na, waarvan vooral Kreta zelf de sporen draagt (het paleis van koning Minos in Knossos).
Op de oudste munten van het eiland staat Dionysos afgebeeld, met een wijndruif. Andere munten tonen de dolfijn van Poseidon, de harp van Apollo en Demeter met de aar. Veel van die relicten zijn niet bewaard, daarvoor is Mykonos te klein, te dor, en te veel door andere volkeren bezet.
Ontdek nu ook:
Je boekt een vakantie en wil weten of je hiervoor een vaccinatie nodig hebt?