Twee jaar geleden hebben mijn man en ik besloten om naar Kenia te reizen. Alvorens te vertrekken surf ik altijd eerst op het internet om leuke plekjes in de omgeving te ontdekken. Toen ik onze bestemming ‘Malindi’ intypte kwam ik toevallig op een site van een weeshuis terecht. Een Nederlandse vrouw werkt reeds jaren samen met haar echtgenoot in Malindi en zorgt voor een zestigtal kinderen. Mijn interesse was onmiddellijk gewekt. Daar ik mijn vakantie in luxe ging doorbrengen en 20kg per persoon mocht meenemen, vond ik dat ik iets moest doen. Ik mailde naar Mevrouw Ria en vroeg of ik iets kon meebrengen voor haar kinderen. Niet veel later kreeg ik een enthousiast antwoord. Bleek dat ze een groot tekort hadden aan ondergoed voor de kleintjes. En natuurlijk was alles welkom liet ze weten. Ria zou ons komen oppikken in het hotel , en zo was de deal in een muisklik geklonken. Ik popelde om kledij en speelgoed in te zamelen, maakte een voorlopige valies met onze kleren klaar en kwam maar aan een gewicht van 10 kilogram. Op die manier kon ik dus dertig kilo meenemen voor de weeskinderen. Vrienden en collega’s werden gemaild en de inzameling liep als een trein want iedereen was hier dolenthousiast over. U hebt geen idee hoe licht onderbroekjes en kleurpotloodjes wegen, dus ik kon een oneindig aantal reiszakken vullen. Kledij, speelgoed, boekjes ; iedereen droeg zijn steentje bij. Vol spanning vertrokken we naar Kenia. Toen we veilig in ons hotel waren toegekomen viel een last van mijn schouders. De kinderen zouden hun cadeaus krijgen. Na een uurtje werden we reeds afgehaald door Ria . Die bracht ons naar het weeshuis. Ik kan u zeggen dat dit een heel speciale ervaring was. De kinderen zongen voor ons, we werden er nederig van. Ria was heel dankbaar voor de vele cadeautjes. Iemand die leefde in functie van de weeskinderen was dankbaar voor een paar zakken kleren. Ik voelde me klein maar toch sterk dat ik dit heb gedaan. We zijn nog enkele malen terug geweest die week . We mochten een zondagsmis meemaken, we zijn samen naar zee gaan zwemmen. Het is bewonderenswaardig hoe Ria en haar man de situatie positief benaderen. Je merkt dan ook aan de kinderen dat het geen slachtoffers zijn maar vlotte mensen die zorgen voor elkaar. Ik wil met mijn verhaal vertellen dat het echt niet moeilijk is om een handje te helpen. Uiteindelijk is om hulp te bieden soms maar één muisklik nodig. Wie naar Malindi reist en wat plaats heeft in de reistas : mail naar Ria. Ze zal je met plezier komen halen . Je reis krijgt een extra dimensie. Of google gewoon eens naar : Blessed generation children’s center. Hakuna matata !